Tag Archives: ფილმი

საუზმე პლუტონზე

7 ნოე

თავი მეცხრე

“ჩვენ თავს საზღვრის რაინდებს ვუწოდებთ. ჩვენში კოსმოსური დრო გრძელდება…
ფაზა, როცა ასტრალურ შოსეს ხედავ.

…მხოლოდ ერთ საზღვარს აქვს მნიშვნელობა. საზღვარი იმასთან რაც წინაა და საზღვარი იმასთან რაც უკანაა.
ჩვენ წარსულიდან მომავალში ვმოგზაურობთ მეგობართან ერთად, რომელიც უკანა სავარძელზე ზის. არ აქვს მნიშვნელობა ქალია თუ კაცი. ჩვენ აღმოვჩნდებით ვარსკვლავებზე, გავისეირნებთ მარსზე და ვისაუზმებთ პლუტონზე. პლუტონზე, გამოუცნობ პლუტონზე, მას სახელი დაარქვა ედუარდ ჩარლზ პიკერინგმა, მიწისქვეშა სამყაროს ღმერთის პატივსაცემად.”

ნაწყვეტი ფილმიდან: 

Advertisements

ლობჟანიძე

21 ოქტ

მყავდა ფეისბუქზე ერთი ფრენდი, რომელიც ცხოვრობდა თავისთვის და ერთ ხუთშაბათ ღამეს აღმოვაჩინე, რომ

ჰქონია ამ ბიჭს ნიჭი და რას ვერჩი მე ვერ გავიგე ;დ

თქვენს სამსჯავროზეა გიორგი ლობჟანიძე, სწავლობს სარეჟისორეზე, ანუ მომავალი რეჟისორი. ამ დროისთვის მის მხრებზეა რამოდენიმე მხატვრული და დოკუმენტური ფილმი, ასევე იღებს არტებსაც. მისი ნამუშევრებიდან  2 თუ 3 -ის გარდა ყველა ვნახე და მინდა თქვენც გაგიზიაროთ ერთ-ერთი.

არჩევანი შევაჩერე 2 წლის წინ გადაღებულ მინიატურული მხატვრულ ფილმზე (ხარისხი დაკარგულია ატვირთვის გამო).

რომანტიოსი არ ვარ ნამდვილად, აი, საერთოდ არა, მაგრამ მოხუცი რომ ფანჯარასთან გამოვიდა (სანამ იმ ბიჭს დახედავდა) ცოტა მოვიღუშე, მეგონა მაშინ ის გოგო გაიცნო და ახლა, ამდენი წლის შემდეგ, როდესაც ის გარგადიცვალა იგი თავად უკრავს იმ მელოდიას მის მოსაგონებლად, მაგრამ მე ხომ ლობჟანიძე არა ვარ ;დ.

წითელი აგვისტო, ანუ დაგვიანებული ფილმის დაგვიანებული პოსტი

14 ივნ

შესავლის ნაცვლად

ფილმის ნახვის შემდეგ რაღაც იმედგაცრუება ვიგრძენი და საერთოდ არ მინდოდა ამაზე დაწერა. ასეც ვთქვი სახლში დაბრუნებულმა,

 “მე ამაზე არ დავწერ!”

გავიდა ზუსტად 7 დღე და მე ვწერ. აზრის შეცვლის რიგ მიზეზებს ახლა არ აქვს არსებითი მნიშვნელობა.

პირველი შთაბეჭდილებები

გავიდა პრემიერა და მეორე დღესვე დავჯავშნე ბილეთები. არ ვიცი ეს რა იყო, უბრალო ინტერესი თუ პატრიოტული სულისკვეთება. მივედი 1 საათით ადრე. დავათვალიერე დარბაზში გამოფენილი ფოტოები. არ დავმალავ და ისინი ნამდვილად მრავლისმთქმელად მომეჩვენა და შეიძლება მათ შემხედვარემ დავამყარე ამ ფილმზე დიდი იმედები, ან იქნებ იმ პომპეზური პრემიერის გამო, რომლის გარშემო მომხდარ ამბებზე მხოლოდ გადმოცემით ვიცოდი, რადგან იმ დროს თბილისში საერთოდ არ ვიყავი სამსახურის გამო, მაგრამ როგორც ხშირად ხდება, დიდი მოლოდინი ხშირ შემთხვევაში არ მართლდება. ეს დღეც ნამდვილად არ მიეკუთვნებოდა იმ იშვიათ გამონაკლისთა რიცხვს.

კადრი ფილმიდან

ცოტა ფილმის შესახებ

საქართველო, წითელი აგვისტო (Georgia, Red August), იგივე აგვისტოს 5 დღე (5 Days Of August), არ მეგულება საქართველოში (უფრო ფართო მასშტაბებზე ნამდვილად ვერ ვილაპარაკებ) ადამიანი, არ აქვს მნიშვნელობა ფილმი არ უნახავს, უკვე ნახა თუ მომავალში აპირებს, რომელმაც არ იცოდეს, რომ იგი “ასახავს” 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომის მოვლენებს.

დასაწყისი ცუდი არ იყო, გადაღებაც, მსახიობებიც კარგად თამაშობდნენ, აი ისე, როგორ ვთქვა, ჰოლივუდურად, ჰო, ჰოლივუდურად. ვფიქრობ, შესაფერისი სიტყვა გამოვნახე. განათებას და სპეცეფექტებსაც ვერ (ჩვენ ვერ) დავუწუნებდით, მაგრამ… მაქვს უამრავი/რამოდენიმე არ მოწონების მაგრამ, რომელთაგან ორს დავასახელებდი:

  1. რატომ ტრიალებდა მთელი ისტორია იმის გარშემო, როგორ უნდათ დაგვეხმარონ (!).
  2.  რაღაც ისტორიის დასასრულს ვერ მივაბი ბოლო კადრები, სადაც ახლობლები თავიანთ ომში დაკარგულ ნათესავებს იხსენიებდნენ. საერთოდაც, ფილმის ეს ბოლო კადრები დაეტოვებინათ მხოლოდ, უკეთესი იქნებოდა.
ფილმის ალაჰოლივუდური ვერსია.

დასასრულს

მინდოდა/იმედი მქონდა ფილმი უფრო დოკუმენტური ხასიათის იქნებოდა და არა კომერციულ-თავშესაქცევი. ხო, ნამდვილად თავშესაქცევი. შეიძლება ასე თქმა?! ალბათ არა, მაგრამ მაინც ვიტყვი.

დაბოლოს

ამ ფილმის ყურებისას მხოლოდ საშინელი ტკივილი ვიგრძენი, რომელიც ფილმში კარგად გადაღებული სცენების დამსახურება ნამდვილად არ იყო.

:ფილმის არაჰოლივუდური ვერსია:

%d bloggers like this: