Tag Archives: ტკივილი

ძვირფასო კუპერ

9 აგვისტო
adrenachromedreams-twin flames

Nothing looks the same when your eyes are open

. . .

გავხსენი ბლოგი და მინდოდა დამეწერა. ავტორიზაციის გავლამდე აზრი გამეყინა. მიეკრო ტვინის შორეულ უჯრედს და ისე გაქრა თითქოს შავ ხვრელში გაუჩინდარდა. გრავიტავიას ვერ ვერევი რომ იქიდან ამოვიღო, ვერანაირ სინათლეს ვერ ჩავაღწევინე იქ დაკარგული აზრების ამოსაღებად. მე ასე მასწავლეს, რომ შავი ხვრელი წარმოიქმნება მაშინ, როდესაც რომელიმე გიგანტური ვარსკვლავი ამოწურავს თავის ენერგიას და მოკვდება. ალბათ ჩემ ცხოვრებაშიც ასეთი ვარსკვლავი მომიკვდა.

ძვირფასო კუპერ, ნეტა გეცალოს ჩემთვის, მაგრამ სამყარო გაქვს გადასარჩენი.

არაფერია ისეთივე, აღარც მე. გამოვიფიტე. ადამიანებმა… გამოვიფიტე.

აღარც ის ადამიანები არიან ჩემ ცხოვრებაში. გაქრნენ. გავაქრე. დროს გაყვნენ.

არც ტკივილი დამრჩა.

სინანულმაც დამტოვა.

საკანი

3 თებ

“თავისუფალი მხოლოდ ისაა, ვინც ყველაფერი დაკარგა, რისთვისაც ცხოვრება ღირს” (ერიხ მარია რემარკი)

ჭეშმარიტად!

რატომ უნდა ასოცირდებოდეს თავისუფლება ბედნიერებასთან?!
თავისუფალი ადამიანი ყველგან თავისუფალია! და რისთვის უნდა იცხოვრო მაშინ?
თავისუფალი მხოლოდ გიჟები არიან. როგორ მინდა მეც ერთი მათგანი ვიყო.

“მე არასოდეს მსმენია რაიმე ისეთი დანაშაული, რომლის ჩადენასაც თავად ვერ შევძლებდი” (გოეთე)

ჩადენაზეც არაა, ჩადენა ყველას შეუძლია. ყველაზე უწყინარი ადამიანიც რომ შესაბამის გარემოში მოახვედრო, ასე მოიქცევა. თუ ჩათვლი, რომ ამას საჭიროება მოითხოვს, ყველაფერზე ხდები წამსვლელი. მთავარი ისაა შემდეგ როგორ შეძლებ ცხოვრებას, ან საერთოდ თუ შეძლებ.

შეიძლება ზამთრის სუსხივით ცივ საკანში იჯდე, ოთხ კედელს შუა გამოკეტილი, მაგრამ მაინც შვებას გრძნობდე, თუმცა იქნებ ყველგან შეგეძლოს წასვლა სადაც კი მოისურვებ, მაგრამ მაინც ცარიელი დადიოდე, ისეთი ცარიელი და არაფრისმთქმელი, როგორიც საკნის კედლებია.

ამის მერე შენც თავისუფალი ხარ და ისიც, ვინც საკანში ზის?

პატარა ეშმაკმა ამის გაკეთება მაიძულა და პატარა ანგელოზი პირს არ კუმავს. (ჩემეული)

მხოლოდ ჩადენის სინანული გამოსავალი არაა, სინანულით ვერ გათავისუფლდები. ზედმეტი სინანული თრგუნავს! სინანული რისი მომცემია? მასთან ერთად სიარული ძალიან ძნელია. დიდხანს ვერ აიტან.

აუცილებელი არაა ციხეში იჯდე, შენ თავს ხომ მაინც ვერსად გაექცევი. ის ტკივილი,  მაინც შენთნ იქნება, დღე-ღამეს აგირევს, დროის შეგრძნებას საბოლოოდ დაგიკარგავს, სიზმრისა და რეალობის გარჩევადობას გაგიქრობს. ეს იგივეა, რომ სამუდამო პატიმრობა მოგისაჯონ, განაჩენი მაინც გეცოდინება… მასთან შედარებით სიკვდილიც კი სასჯელის შემსუბუქებად მოგეჩვენება.

ყველა უშვებს შეცდომებს და ყველა ეცემა, ეცემიან ძალიან მწარედ და ვეღარ დგებიან.
საშინელი გრძნობაა, როცა შიგნიდან რაღაც გჭამს და ამ საშინელ ტკივილს ვერაფერი გიჩერებს. ნეტავ ერთი წუთით მაინც გაყუჩდებოდეს, ნეტავ ერთი წუთით მაინც გაყუჩდებოდეს… წამლები? სისულელეა! ისინი არაფერს შველიან. როცა მათი მოქმედება გაივლის თავს უფრო საშინლად იგრძნობ და სულ უფრო მეტი და მეტი გინდა. დრო? იქნებ დრო? შეიძლება ის მართლაც კურნავს, მაგრამ საკმაოდ დიდ შრამსაც ტოვებს, რომელსაც ვერცერთი პლასტიკური ქირურგი ვერანაირი თანხის სანაცვლოდ ვერ მოგაშორებს.

ტკივილი

20 იან

დიდი ხანია მივხვდი, რომ ჩემი გული სხეულისგან ცალკე იყო. თავიდან არაფრის შეცვლა მინდოდა. შემდეგ, როცა უკვე ნათლად გავაცნობიერე, რომ ნელ-ნელა ვეფლობოდი მარტოობის ჭაობში, გამოსვლა ვეღარ შევძელი და ახლოს არც არავინ დავიტოვე რომ ეშველა.

ტკივილის წარმოდგენა შეუძლებელია თუ იგი მწარედ არ გიგრძვნია საკუთარ თავზე და არ აქვს მნიშვნელობა იქნება ის სულიერი თუ ფიზიკური.

არის ისეთი ტკივილი, რომელსაც საავადმყოფოში ვერ მოირჩენ, ამიტომ ისინი, ვინც განიცდიან ასეთ ტკივილს აკეთებენ ყველაფერ შესაძლებელს, რომ საკუთარი თავი განკურნონ. ერთნი მარტოობის ტკივილს ახალი მეგობრების გაჩენით იშუშებენ, მეორენი თვალს უფრო ღრმად ხუჭავენ, რათა გათავისუფლდნენ სინდისის წუხილისგან, ზოგიერთნი კი უფრო და უფრო მეტი ფულის ხარჯვით ცდილობენ დანაკლისი აინაზღაურონ, მაგრამ სამწუხაროდ, ყოველთვის იქნებიან ისეთები, რომლებისაც არ შეუძლიათ თავის განკურნება, რადგან ხვდებიან, რომ ეს გამოიწვევს უფრო მეტ ტკივილს და ამიტომ ურჩევნიათ იმ ტკივილთან ერთად იცხოვრონ, რომელსაც უკვე ასე მიეჩვივნენ.

იქ, დიდ და ლამაზ სავაჭრო ცენტრში მივხვდი, რომ არ შემიძლია ყოველ მომღიმარ სახეში საკუთარი თავი ვეძებო.

ბედნიერება, ეს ისაა რაც ყველას გვინდა და რასაც გამუდმებით ვეძებთ. პატარა ბავშვები პოულობენ მას შოკოლადის გემოში, მოდის მოყვარული გოგოები ახალ ტანსაცმელში, თინეიჯერი ბიჭები იღებენ მას ლამაზ გოგოებთან ურთიერთობით, მაგრამ არიან ადამიანები, რომლებსაც არაფერი აბედნიერებთ. მათ უბრალოდ არ შეუძლიათ იყვნენ ბედნიერნი. ეს პატიმრობაზე უარესია, რადგან იცი, რომ ეს ტანჯვა არასდროს დასრულდება, სანამ საკუთარ თავს არ იპოვი და შეცდომებს არ აპატიებ. ამის გაკეთებლად მხოლოდ ოთახიდან უნდა გამოხვიდე, მაგრამ ეს არც ისე ადვილია, როცა კარი ჩარაზულია და გასაღები არ გაქვს.

ვიზიტორები

3 იან

აი, ზიხარ ეხლა ოთხში მარტო, შუქები სასიამოვნოდ ციმციმებს. ხელში ახალი წლის მერე შემორჩენილი ჭიქა გიჭირავს შამპანურით და გახსენდება რას გრძნობდი მაშინ, როდესაც ეს ბოთლი გაიხსნა. ჯერ კიდევ შარშან, ფაქტიურად 1 წლიანი დაძველებითაა. რა მარტივად იცვლება ყველაფერი. 1 წელი. რა მაარტივად წარმოსათქმელია და რა ძნელი გასავლელია. რამდენი რამე შეიძლება მოხდეს 1 წელში. ძალიან ბევრი. ან ძალიან ცოტა. გააჩნია რა კუთხით შეხედავ. თუმცა რა კუთხითაც არ უნდა შეხედო შენ თავს მაინც ვერსად გაექცევი. შეუძლებელია 1 წელი გავიდეს და შენში არაფერი შეიცვალოს. შეიძლება 1 დღეში, საათში და წუთშიც კი შეიცვალო, არა თუ წელში. მე ვგულისხმობ შენ ემოციებს. ემოციებს, რომელთაც გინდა თუ არა მაინც განიცდი. აღმაფრენა და  ტკივილი, ისევ აღმაფრენა, მერე ტკივილი, სიცარიელე, სასოწარკვეთა, ისევ აღმაფრენა და ისევ ტკივილი და ასე უსასრულოდ… ან სულაც რამოდენიმე გრძნობა ერთდროულად. იმედია არ გაგიკვირდება ეს ბოლო ფრაზა.

ცოტა ხნის წინ ვუყურე ერთ ფანტასტიკას, სახელად ვიზიტორები. ვიზიტორები, ისინი უცხო გალაკტიკიდან ჩამოფრენილი ხვლიკის მსგავსი არსებები არიან, რომლებიც გამოიყურებიან როგორც ადამიანები, იქცევიან როგორც ადამიანები, მაგრამ არ გრძნობენ ისე, როგორც ადამიანები. ისინი საერთოდ არ გრძნობენ, არაფერს განიცდიან, არანაირ ემოციას. ამის გამო ადამიანებით მანიპულირება თავისუფლად შეუძლიათ. შემდეგ კი ზოგიერთი მათგანი, რომელიც ადამიანთა საზოგადოებაში წლებს ატარებს იძენს ემოციებს. მათსავით უხარია და მათსავით სტკივა. ამ გრძნობების გამო ისინი ყველაფერზე წამსვლელნი არიან, თუნდაც თავიანთი სიცოცხლის ფასად. მე კი რას არ ვიზამდი მათგან თავის დასაღწევად. ისინი ხომ ყველაფრეს ართულებენ.

რა არის უკეთესი თქვენთვის, იყო ემოციური და თუნდაც იტანჯებოდე თუ არ განიცდიდე არაფერს. იყო უემოციო ადამიანი ნუთუ ცუდია?! არ გრძნობ ტკივილს, არც იმედგაცრუებას. მხოლოდ სიწყნარე და სიმშვიდეა შენს გარშემო, სხვა არაფერი. ვერ ფავიჯერებ, რომ არ გინატრიათ არსდროს ყოფილიყავით უემოციო. ყველაფერი როგორ წამიერად გამარტივდებოდა. არ გრძნობდე არაფერს სულაც არაა ცუდი.

და მაინც, თუ არ მეთანხმებით, მაშინ რამდენად ემთხვევა თქვენი გულის ფიქრი და მოქმედება ერთმანეთს? თუ გინდათ გრძნობდეთ ყველაფერს, მაშინ რატომ არ იქცევით თქვენი გრძნობების შესაბამისად?

%d bloggers like this: