Tag Archives: ლახუნდარა

მონაყოლი

23 სექ

ლახუნდარა – სოფელია იმერეთში. ზოგისთვის კარგად ნაცნობი და საყვარელი, უმეტესებოსთვის უბრალოდ კიდევ ერთი მიწის პატარა უცნობი ადგილი დედამიწაზე. სოფელი თითქმის დაცლილია. ძველები აღარ არიან, ახლები უბრალოდ არ არიან.

Lakhundara

ხედი ტყიდან…

 

ჭიჭიკო ბაბუა ჩვენი ქვედა კუთხის მეზობელია. სახლში სულ მარტო დარჩა აგერ უკვე მეორე წელია… შვილი დიდი ხანია თბილისშია, რომელსაც ყავს ოჯახი და პერიოდულად სტუმრობს ხოლმე მამას. შეხვედრისას ჭიჭიკო ყოველთვის გულთბილად მოგიკითხავს და აუცილებლად ხელს ჩამოგართმევს. თბილი ხელი აქვს, დროისგან თითები თითქმის სულ მოხრილი, მაგრამ კანი ძალიან რბილი. შენც თუ მოიკითხავ მაშინ მისი დაბალი ტემბრის წყნარ და ერთ ტონზე მჟღერ ხმას გაიგონებ:

“ხუთი დედმამიშვილი ვიყავით, მეექვსე გოგო. აღარცერთი აღარ არის ახლა. რომ მახსენდება – მენანება. ძნელია ძალიან… ცუდი კაცმა არც უნდა იფიქრო , არც გააკეთო. მე მაგალითად ადამიანის ცუდს როგორ ვიფიქრებ? ადამიანი არის რომ უნდა იცოცხლოს! ხანდახან კი ვინატრებ სიკვდილს, მაგრამ შვილი მაინც მენანება.”

დადის ყავარჯნით, მაგრამ სხვისი დახმარების გარეშე. აცვია ყოველთვთვის სუფთად. იმ დღეს სოფლად ბავშვის ნათლობა იყო და კოსტუმი გადმოეღო. უხდებოდა, ალბათ ახალგაზრდობაში ძალიან ლამაზიც იქნებოდა. სამწუხაროდ არ მაქვს მის ძველი ფოტოები ნანახი. ნეტავ რა მუსიკა უყვარდა ან თუ უსმენდა საერთოდ. აი, ჩავალ ერთხელაც და გადმომილაგებს ალბათ ძველ ფოტოალბომს.

ამის შემდეგ კიდევ ბევრჯერ ჩავედი სოფელში, მაგრამ ჭიჭიკო ბაბუასთან მაინც არ შემივლია. გუშინ ლახუნდარაში წვიმდა რომ ვტოვებდი. კიდევ ერთი ახალი წვიმა…

 

 

Advertisements
%d bloggers like this: