Archive | წიგნი/ფილმი RSS feed for this section

ლობჟანიძე

21 ოქტ

მყავდა ფეისბუქზე ერთი ფრენდი, რომელიც ცხოვრობდა თავისთვის და ერთ ხუთშაბათ ღამეს აღმოვაჩინე, რომ

ჰქონია ამ ბიჭს ნიჭი და რას ვერჩი მე ვერ გავიგე ;დ

თქვენს სამსჯავროზეა გიორგი ლობჟანიძე, სწავლობს სარეჟისორეზე, ანუ მომავალი რეჟისორი. ამ დროისთვის მის მხრებზეა რამოდენიმე მხატვრული და დოკუმენტური ფილმი, ასევე იღებს არტებსაც. მისი ნამუშევრებიდან  2 თუ 3 -ის გარდა ყველა ვნახე და მინდა თქვენც გაგიზიაროთ ერთ-ერთი.

არჩევანი შევაჩერე 2 წლის წინ გადაღებულ მინიატურული მხატვრულ ფილმზე (ხარისხი დაკარგულია ატვირთვის გამო).

რომანტიოსი არ ვარ ნამდვილად, აი, საერთოდ არა, მაგრამ მოხუცი რომ ფანჯარასთან გამოვიდა (სანამ იმ ბიჭს დახედავდა) ცოტა მოვიღუშე, მეგონა მაშინ ის გოგო გაიცნო და ახლა, ამდენი წლის შემდეგ, როდესაც ის გარგადიცვალა იგი თავად უკრავს იმ მელოდიას მის მოსაგონებლად, მაგრამ მე ხომ ლობჟანიძე არა ვარ ;დ.

Advertisements

ჯინსების თაობაზე ✈

18 აგვისტო

ჩვენ ყოველთვის გვასწავლიდნენ, რომ ცხოვრებაში არსებობს ორი გზა, ერთი სწორი და მეორე მცდარი, შენ კი უნდა აირჩიო რომელი გზით წახვალ.
არჩევნის თავისუფლება, ეს ისაა, რაც ყველას გვაქვს ან უნდა გვქონდეს, ან გვგონია, რომ არ გვაქვს მაგრამ სინამდვილეში მაინც ყველას გვაქვს.


„1983 წელს რამდენიმე ქართველმა ახალგაზრდამ საბჭოთა საქართველოდან თვითმფრინავის გატაცება და ამ გზით ამერიკაში მოხვედრა სცადა. გულუბრყვილო მცდელობა წარუმატებელი აღმოჩნდა, რომელსაც მსხვერპლიც მოჰყვა თვითმფრინავის ეკიპაჟის წევრებსა და მგზავრებს შორის. დაიღუპნენ გამტაცებლებიც, მათი უმეტესობა კი სასამართოს წინაშე წარსდგა ტერორიზმის ბრალდებით. დაპატიმრებულ ახალგაზრდებს, ფეხმძიმე გოგონას გარდა, საბჭოთა ხელისუფლებამ სასჯელის უმაღლესი ზომა, დახვრეტა მიუსაჯა. სიკდილით დასაჯეს ადამიანიც, რომელიც თვითმფრინავში საერთოდ არ მჯდარა, მაგრამ გამტაცებლების მეგობარი იყო.“

დასვენების რამოდენიმე დღეს ახლა (16.08.2011) მთაში ვატარებ. გარეთ წვიმს, რის გამოც უკვე რამოდენიმე საათია შუქი არ მაქვს. საუკეთესო დროა წიგნის საკითხავად. მხოლოდ ოდნავ მბჟუტავი სანთელი და მე. მე და დათო ტურაშვილი. ისევ გადავშალე და ნაწყვეტ-ნაწყვეტ გადავიკითხე. ყოველი თავის შემდეგ ისევ ვფურცლავდი ბოლო გვერდებამდე და ვაკვირდები მათ ფოტოებს, თითქოს მინდოდა მათ თვალებში ამომეკითხა ის, რაც წიგნში არ წერია და ვერც ეწერება, მაგრამ ისევ არ გამომდის…
იმ დღესაც წვიმდა, თვითმფრინავის გატაცების დღეს (18.11.1983), „იყო გვიანი შემოდგომა და საქართველოს დედაქალაქში უკვე იცოდნენ, რომ ქართველმა სტუდენტებმა თვითმფრინავი ვერ გაიტაცეს…“

„სველი მიწა“.

„თვითმფრინავის ბიჭების საქმე“ დღევანდელ პოსტსაბჭოთა სივრცეში ისევ აქტუალურია და მუდმივად კამათობენ იმაზე თუ ვინ იყვნენ სინადვილესში, უბრალოდ გამტაცებლები, ტერორისტები თუ გმირები, რომელთაც თავი გასწირეს, რათა საბჭოთა ხელისუფლებას დაპირისპირებოდნენ.
მაშინაც და ალბათ ახლაც ხალხის აზრი ისევ ორადაა გაყოფილი. არ ვიცი თქვენ რა აზრის ხართ, მაგრამ მე ერთი ვიცი, რომ როგორიც არ უნდა ყოფილიყო მათი განზრახვა, იქნებოდა ეს მხოლოდ ამერიკაში გაქცევა თუ პროტესტი, ისინი ნებისმიერ შემთხვევაში მაინც „ჩვეულებრივი“ ადამიანები იყვნენ, რომელთაც თავისუფლება უნდოდათ, თუმცა „სიკვდილამდე სიკვდილის დაჯერება მაინც ძნელია“.

მათ გააკეთეს თავიანთი არჩევანი, ისინი „ჯინსების თაობა“ იყვნენ, „მათ ძალიან უნდოდათ გაფრენა და მართლა გაფრინდნენ…“

ნაწყვეტი ირაკლი ჩარკვიანის დაკითხვიდან

წითელი აგვისტო, ანუ დაგვიანებული ფილმის დაგვიანებული პოსტი

14 ივნ

შესავლის ნაცვლად

ფილმის ნახვის შემდეგ რაღაც იმედგაცრუება ვიგრძენი და საერთოდ არ მინდოდა ამაზე დაწერა. ასეც ვთქვი სახლში დაბრუნებულმა,

 “მე ამაზე არ დავწერ!”

გავიდა ზუსტად 7 დღე და მე ვწერ. აზრის შეცვლის რიგ მიზეზებს ახლა არ აქვს არსებითი მნიშვნელობა.

პირველი შთაბეჭდილებები

გავიდა პრემიერა და მეორე დღესვე დავჯავშნე ბილეთები. არ ვიცი ეს რა იყო, უბრალო ინტერესი თუ პატრიოტული სულისკვეთება. მივედი 1 საათით ადრე. დავათვალიერე დარბაზში გამოფენილი ფოტოები. არ დავმალავ და ისინი ნამდვილად მრავლისმთქმელად მომეჩვენა და შეიძლება მათ შემხედვარემ დავამყარე ამ ფილმზე დიდი იმედები, ან იქნებ იმ პომპეზური პრემიერის გამო, რომლის გარშემო მომხდარ ამბებზე მხოლოდ გადმოცემით ვიცოდი, რადგან იმ დროს თბილისში საერთოდ არ ვიყავი სამსახურის გამო, მაგრამ როგორც ხშირად ხდება, დიდი მოლოდინი ხშირ შემთხვევაში არ მართლდება. ეს დღეც ნამდვილად არ მიეკუთვნებოდა იმ იშვიათ გამონაკლისთა რიცხვს.

კადრი ფილმიდან

ცოტა ფილმის შესახებ

საქართველო, წითელი აგვისტო (Georgia, Red August), იგივე აგვისტოს 5 დღე (5 Days Of August), არ მეგულება საქართველოში (უფრო ფართო მასშტაბებზე ნამდვილად ვერ ვილაპარაკებ) ადამიანი, არ აქვს მნიშვნელობა ფილმი არ უნახავს, უკვე ნახა თუ მომავალში აპირებს, რომელმაც არ იცოდეს, რომ იგი “ასახავს” 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომის მოვლენებს.

დასაწყისი ცუდი არ იყო, გადაღებაც, მსახიობებიც კარგად თამაშობდნენ, აი ისე, როგორ ვთქვა, ჰოლივუდურად, ჰო, ჰოლივუდურად. ვფიქრობ, შესაფერისი სიტყვა გამოვნახე. განათებას და სპეცეფექტებსაც ვერ (ჩვენ ვერ) დავუწუნებდით, მაგრამ… მაქვს უამრავი/რამოდენიმე არ მოწონების მაგრამ, რომელთაგან ორს დავასახელებდი:

  1. რატომ ტრიალებდა მთელი ისტორია იმის გარშემო, როგორ უნდათ დაგვეხმარონ (!).
  2.  რაღაც ისტორიის დასასრულს ვერ მივაბი ბოლო კადრები, სადაც ახლობლები თავიანთ ომში დაკარგულ ნათესავებს იხსენიებდნენ. საერთოდაც, ფილმის ეს ბოლო კადრები დაეტოვებინათ მხოლოდ, უკეთესი იქნებოდა.
ფილმის ალაჰოლივუდური ვერსია.

დასასრულს

მინდოდა/იმედი მქონდა ფილმი უფრო დოკუმენტური ხასიათის იქნებოდა და არა კომერციულ-თავშესაქცევი. ხო, ნამდვილად თავშესაქცევი. შეიძლება ასე თქმა?! ალბათ არა, მაგრამ მაინც ვიტყვი.

დაბოლოს

ამ ფილმის ყურებისას მხოლოდ საშინელი ტკივილი ვიგრძენი, რომელიც ფილმში კარგად გადაღებული სცენების დამსახურება ნამდვილად არ იყო.

:ფილმის არაჰოლივუდური ვერსია:

The Beatles N’ Pink Floyd

26 თებ

დღეს “აზრთა დინამი(ტ)ური აფეთქებანს” მივყევი და Abbey Road-ზე აღმოვაჩინე პოსტი. მართლაც გადამდები მანიაა! მე და ჩემი მეგობრები კი Pink Floyd-ის მუდმივი ტყვეები ვართ:

ჩვენი ფოტოკოლაჟი:

მარი და ნაწკა

Continue reading

ვიზიტორები

3 იან

აი, ზიხარ ეხლა ოთხში მარტო, შუქები სასიამოვნოდ ციმციმებს. ხელში ახალი წლის მერე შემორჩენილი ჭიქა გიჭირავს შამპანურით და გახსენდება რას გრძნობდი მაშინ, როდესაც ეს ბოთლი გაიხსნა. ჯერ კიდევ შარშან, ფაქტიურად 1 წლიანი დაძველებითაა. რა მარტივად იცვლება ყველაფერი. 1 წელი. რა მაარტივად წარმოსათქმელია და რა ძნელი გასავლელია. რამდენი რამე შეიძლება მოხდეს 1 წელში. ძალიან ბევრი. ან ძალიან ცოტა. გააჩნია რა კუთხით შეხედავ. თუმცა რა კუთხითაც არ უნდა შეხედო შენ თავს მაინც ვერსად გაექცევი. შეუძლებელია 1 წელი გავიდეს და შენში არაფერი შეიცვალოს. შეიძლება 1 დღეში, საათში და წუთშიც კი შეიცვალო, არა თუ წელში. მე ვგულისხმობ შენ ემოციებს. ემოციებს, რომელთაც გინდა თუ არა მაინც განიცდი. აღმაფრენა და  ტკივილი, ისევ აღმაფრენა, მერე ტკივილი, სიცარიელე, სასოწარკვეთა, ისევ აღმაფრენა და ისევ ტკივილი და ასე უსასრულოდ… ან სულაც რამოდენიმე გრძნობა ერთდროულად. იმედია არ გაგიკვირდება ეს ბოლო ფრაზა.

ცოტა ხნის წინ ვუყურე ერთ ფანტასტიკას, სახელად ვიზიტორები. ვიზიტორები, ისინი უცხო გალაკტიკიდან ჩამოფრენილი ხვლიკის მსგავსი არსებები არიან, რომლებიც გამოიყურებიან როგორც ადამიანები, იქცევიან როგორც ადამიანები, მაგრამ არ გრძნობენ ისე, როგორც ადამიანები. ისინი საერთოდ არ გრძნობენ, არაფერს განიცდიან, არანაირ ემოციას. ამის გამო ადამიანებით მანიპულირება თავისუფლად შეუძლიათ. შემდეგ კი ზოგიერთი მათგანი, რომელიც ადამიანთა საზოგადოებაში წლებს ატარებს იძენს ემოციებს. მათსავით უხარია და მათსავით სტკივა. ამ გრძნობების გამო ისინი ყველაფერზე წამსვლელნი არიან, თუნდაც თავიანთი სიცოცხლის ფასად. მე კი რას არ ვიზამდი მათგან თავის დასაღწევად. ისინი ხომ ყველაფრეს ართულებენ.

რა არის უკეთესი თქვენთვის, იყო ემოციური და თუნდაც იტანჯებოდე თუ არ განიცდიდე არაფერს. იყო უემოციო ადამიანი ნუთუ ცუდია?! არ გრძნობ ტკივილს, არც იმედგაცრუებას. მხოლოდ სიწყნარე და სიმშვიდეა შენს გარშემო, სხვა არაფერი. ვერ ფავიჯერებ, რომ არ გინატრიათ არსდროს ყოფილიყავით უემოციო. ყველაფერი როგორ წამიერად გამარტივდებოდა. არ გრძნობდე არაფერს სულაც არაა ცუდი.

და მაინც, თუ არ მეთანხმებით, მაშინ რამდენად ემთხვევა თქვენი გულის ფიქრი და მოქმედება ერთმანეთს? თუ გინდათ გრძნობდეთ ყველაფერს, მაშინ რატომ არ იქცევით თქვენი გრძნობების შესაბამისად?

%d bloggers like this: