Archive | პირველი განყოფილება RSS feed for this section

მეექვსე განყოფილება

15 იან

წაკითხვამდე რამე ჩართე

მე აქ ვერ გამაჩერებთ. თითქმის ჯანმრთელი ვარ, ტკივილგამაყუჩებლებს აღარ ვსვამ, ჰალუცინაციები აღარ მაქვს, თავი მტკივა, მაგრამ ვუძლებ. მომენატრებით. თანაც მინდა რაც შეიძლება მალე მომენატროთ. ყველა მიჩიჩინებდა გიჟი ხარო და დავიჯერე. მერე რა თუ ვიკოდინს ძალიან ხშირად მოვიხმარდი და არავის ვუჯერებდი. ძილის პრობლემები არ მქონდა, საერთოდ არ მქონდა პრობლემები გარდა უზომო ნარცისიზმისა და ანტისოციალური ქცევისა. გეტყოდით გრძელვადიანი მკურნალუბა და ჯგუფური ფსიქოთერაპია სადაც უნდა წაგეღოთ, მაგრამ ხომ ხედავთ, თავს ვიკავებ, ე.ი. კარგად ვარ. საერთოდაც, გადავწყვიტე ასტრონავტი გავხდე. ეს ახალი ტიპის მკურნალობაა? შანტაჟით?! რა უნდა გავაკეთო? რამდენ ხანს ვიქნები აქ? მე მაქვს მიზანი! მოდით, დავიწყოთ მკურნალობა. აბა, რა უნდა გავაკეთო? შემიძლია ნაძალადევად ვიღიმო და კარგი გოგოს როლი ვითამაშო. ესკორტი არ მჭირდება, ხელი გამიშვით! ესენი მე მასწავლიან რა არის მანიაკალური დეპრესია, როცა თვითონ შემიძლია ამაზე ერთი-ორი წიგნი დავწერო. წამლებზე უარი ვთქვი, იმიტომ რომ წამლების ყლაპვა აღარ მინდა, რადგან სრულიად ჯანმრთელი ვარ! არანაირი წამლები არ მჭრდება. წამლებს რომ ვსვამ, ყველაფერი შენელებულია. სწორედ ესაა პრობლემა. არანაირ წამლებს არ მივიღებ! ესენი მეუბნებიან შენი ტვინი მეტისმეტად სწრაფად მუშაობსო. ბარემ  ეთიოპიელ მორბენლებს უთხრან, მეტისმეტად სწრაფად დარბიხართო. (ჩემი მინი ბარი რატომაა ცარიელი?). ნეტა ის მორბენლები სიგრძეზეც კარგად ხტებიან? მაგ სპორტს განვითარება სჭირდება, თორემ 20 წელია ერთი რეკორდი აქვთ. მე თუ მკითხავ, სანამ ფეხებით დაეშვებიან თავი წინ უნდა წასწიონ, ასე ცოტათი მაინც უფრო შორს გაფრინდებიან და რეკორდია. თავი მტკივა! როდის მეღირსება სიმშვიდე?! სახელის დამახსოვრებით ნუ შეწუხდებით, აქ გავლით ვარ და არ მინდა მერე ვინმეს გული ეტკინოს. არ შეიძლება გარეთ გავიდე? არა, კლაუსტროფობია არ მჭირს (ფანქარი აიღეთ და რომ ყველაფერი ჩაიწერეთ). პარანოიდი არ ვარ (ცარციც არაა?). ხატვითი თერაპია, აი რამ შეიძლება მიგიყვანის პარანოიამდე. თვითმკვლელობა ტაბუა? ესეც გადავაგოროთ. არ ვარ ჯიუტი პაციენტი. უბრალოდ აქედან წასვლა მინდა. აქ არავის არ ვუყვარვარ. მზეც არ ჩანს. კლაუსტროფობია არ მჭირს (უბრალოდ კიდევ დავაზუსტებ). CIA-ის სატელიტები მე არ მიყურებენ, რადგან ვარდისფერი მაცვია (That was easy). ზოგჯერ მგონია, რომ გოგო ვარ (არადა გოგო ვარ) და ეს შარვალი მასუქებს. ძალიან დამწყდა გული როცა სასწრაფოში გონს მოვედი და მივხვდი ცოცხალი ვიყავი. უჰუუ, არის, 2:0 კარგი ბიჭების სასარგებლოდ. ზევით რატომ ვერ ავალ? აღარ დამთავრდა ეზოში ყოფნის დრო? ჩემს ანგარიშზე ჩაწერეთ. უსიკათერაპია კარგია. გასაღები სად იშოვეთ? მე დაკვრა ვიცი (ნერვებზეც კარგად ვუკრავ). კარს არ დახურავთ? მთელი ცივი ჰაერი გადის აქედან. ახალი სტრატეგია მჭირდება. 2:1, მაინც მე ვიგებ. მეტოქე მჭირდება, თორემ აქ ვერავის ვეთამაშები. საკმარისი დრო მქონდა იმაზე ფიქრისთვის, როგორ ვიქცევი. აქაურობა არ მომწონს და არასწორად ვიქცევი. კარგად რომ დავფიქრდი, მივხვდი აქ ნამდვილი შეშლილები ექიმები არიან. მაგიდა მოგცეს, ჩოგნებს და ბედეებს არ გაძლევენ. თამაშს მაგიდის ჩოგბურთი ჰქვია, მაგიდის ფრენბურთი კი არა. ვის უნახავს ჩოგბურთის კორტები ბადის გარეშე? (ჩემი სახლის გვერდით 3 კორტია, არც ბადე აქვს და იქ არც არავინ თამაშობს). პინგ-პონგის ბადით თავს აბა ვინ იხრჩობს? ეს უსამართლობაა. ყველას ყველაფერს აძლევენ რაც უნდათ ჩემს გარდა. სხვების წყენინებას აღარ ვაპირებ. ახალი გეგმა მაქვს (გონებიოთ ლიდერი ვარ), ოღონდ ჯერ არ ვიცი როგორი. მუშაობა სიჩუმეში ჯობია (ღიღინი შეიძლება?). თავისუფლების მბრძენებელი. აქ ეს ყველას ესმის. სამყაროში არსებობს კეთილი და ბოროტი. ზოგი ადამიანი განსაკუთრებულია. ტყვიების შეჩერება ვის შეუძლია? 5 წუთი დავისვენოთ. მე ფრენა შემიძლია. ნუ გგონიათ, რომ მიცნობთ. ახალ გეგმაზე მუშაობა რამოდენიმე დღით უნდა გადავდო და ვნახო რა მოხდება. ოღონდ წამლებს არ დავლევ. ნეტავ ადრე დამესვენა, სანამ ახალი გეგმა ჩამომიყალიბდებოდა. ახლა დავიწყე, ჰაჰ, ხომ გესმით? მე მესამე ჯგუფის პრივილეგია მაქვს, მას შემდეგ რაც ჯგუფში მოვყევი როგორ დავლიე და ვიღაცასთან აღმოვჩნდი საწოლში. ახლა მესამე სართულზე ასვლაც შემიძლია. კალენდარი სად ვნახო? მეხუთე დონეზე თუ ავალ, დამარეკინებენ. გემოვნება კი კარგი მაქვს. აბები მჭირდება. 5 მილიგრამი ჰალდოლი და წყნარად ვიქნები. მომეცით წამალი. მათ გეგმაში შედის, რომ ისინი ვყლაპო და მათთან ვითანამშრომლო. ამას ნერვები უნდა. გაანადგურე და თან თუ გინდა უმღერე. წამლების დროა. დღეს გუშინდელზეე უკეთ ვარ, თუმცა ხვალინდელზე უარესად. ალბათ ეს რამეს ნიშნავს. თან დაკვრა და თან ლაპარაკი ძნელია. ცოტას ვუკრავ. მიყვარს მუსიკა. სხვა მაგიდა, სხვა ექიმი. ისტორია: იმან დამარტა, მერე მე დავარტყი და ასე ვურტყამდით ერთმანეთს დალურჯებამდე. აი, ასე იწყება ყველა ჩხუბი. ერთსა და იმავე მოვლენაზე ყველას სხვადასხვა შეხედულება აქვს. ჭკვიანური პოზიცია რომელია იცით? რატომაა, რომ მათი კომპლიმენტები ყოველთვის ბრალდებად ჟღერს. წამლების თანმდევი ზემოქმედება არა გაქვთო, როგორ მექნება, როცა უკან ვაგდებ. ეს ჩხუბის ამბავიც ალოგიკურია. თავს ისე მაჩვენებენ, ვითომ დასკვნა ჯერ არ გამოუტანიათ. ისინი მე არ მენდობიან. უფრო მეტსაც გეტყვით, ვერ მიტანენ. ბოდიში, რომ ეჭვი შეეპარათ. ილუზიები. იმათ ხმის ყუთი წაართვეს. არ ვარ ჩვეულებრივი ადამიანი. არც ის მომკვდარა. ის იქაა. კეთილს ბოროტის დამარცხება შეუძლია. არაა, არაა, არ გინდათ. მისი ხმა იქაა. ეს რას უყურებს?  არაფერს არ ვაკეთებ, მხოლოდ ვფიქრობ. ფიქრიდან კეთებამდე არც ძალიან მცირე მანძილია. თუ კიდევ ვიფიქრებ, ყველაფერი ცუდად დამთავრდება. ყველა მძულს. მინდა, რომ ეტკინოთ. განაგრძე თამაში, შეეშვი სიძულვილს. რა განსხვავებაა მორჩილების თამაშსა და მორჩილებას შორის? თამაში თამაშია? ნამდვილი არაა? ერთს აკეთებ და სხვას ფიქრობ. ვიდექი და ვუყურებდი სანამ ეს სისულელე არ ჩაიდინა, მორჩლი ვიყავი. რამდენიმე დღეში ამას აღარ უყურებ. დღეს გაცილების საღამოა. ერთი სახლში მიდის. თავისუფლების მბრძანებელი სადაა? ხმას არ ამოვიღებ. თავი დამანებეთ. ნუ მეუბნებით, რომ კარგად ვარ. წამლებით გამაბრუეთ და უემოციო გავხდი, გათიშული ვარ. თქვენი ბრალია. მშვენივრად ვგრძნობდი თავს. ბედნიერი ვიყავი. ფიქრი საშინელებაა. გაბრაზების უფლება აღარ მაქვს? ბედნიერება ბედნიერებაა, ტესტი ტესტია, მკურნალობა მკურნალობაა. იქნებ საქმე ქულებსა და დონეებშია? დეპრესიის სკალაზე რამდენი ქულა მაქვს? არა არგუმენტი არაა. არაუშავს, მოვითმენ. მე ისე კარგად ვარ, რომ თქვენ არც იცით. თქვენი წამლები არ დამილევია. მიუხედავად ამისა თქვენი ყველა ტესტი გავიარე. რაციონალურად მაინც ვაზროვნებ, ჩემი ადგილი აქ არაა. ამათ გადაყლაპვას არ ვაპირებ, ისევ მოვიტყუები. სისტემასთან ბრძოლა. ახალი გეგმა არა მაქვს, გეგმები გამომელია. უნდა გავჩუმდე. მითვალთვალებენ. ცხოვრებაში ყველაფერი სიმართლის გაგების გარშემო ტრიალებს. მე ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში ვზივარ. ფანჯრიდან ყურება ჩემი ძირითადი საქმიანობაა.

ზევით ავდივარ.

შმაგონების წყარო – House MD

 

ალტერ ეგო (Alter Ego)

5 იან

ალტერ ეგო (ლათ. Alter ego – სხვა მე) – სხვა პირადობა, მეორე პერსონალია ან პერსონა ადამიანში. ტერმინი ხშირად გამოიყენება ლიტერატურულ ანალიზში და ფსიქოლოგიურად იდენტური ხასიათების შედარებისას. ეს ტერმინი, და საერთოდ კონცეფცია, ხშირია პოპულარულ თხზულებებში, როგორიცაა მაგ. კომიკსების წიგნები, სუპერგმირების, ბოროტებასთან მებრძოლების საიდუმლო იდენტიფიკაციისთვის.

ალტერ ეგო თხზულებებში:

  •  კლარკ კენტი არის სუპერმენის ალტერ ეგო (კრიზისამდე), სუპერმენი არის კლარკ კენტის ალტერ ეგო (კრიზისის შემდეგ),
  • ბეტმენი არის ბრუს უეინის ალტერ ეგო;
  • კაპიტანი მარველი არის ბილი ბეტსონის ალტერ ეგო;
  • სპაიდერმენი არის პიტერ პარკერის ალტერ ეგო;
  • თორი არის დოქტორ დონ ბლეიკის ალტერ ეგო;
  • ჰალკი არის ბრუს ბენერის ალტერ ეგო;
  • ენჯელ (ვამპირი) არის ენჯელუსის ალტერ ეგო;
  • ლორდ ვოლდერმორი არის ტომ რიდლის ალტერ ეგო;
  •  ბილი ბლეიზი’ს ალტერ ეგოა კომანდერ კინი;
  • ვარიო-მენისა – ვარიო
  • ბივისის – კორნჰოლიო
  • სუპერძროხა არის ალტერ ეგო ძროხის (“ძროხა და ქათმები”-დან);
  • დოქტორ რეგინა ფალანგა ალტერ ეგოა ფოებ ბაფეის;
  • ანასტასია ბივერჰაუზენი არის ალტერ ეგო კერენ უოლკერის (სიტკომი “უილ & გრეისი”-დან).

ნამდვილ ადამიანთა ალტერ ეგოები:

  •  სპაიკ ლის ალტერ ეგოა “მარს ბლაკმონი”;
  • გერთ ბრუკსისა არის კრის გეინზი;
  • დევიდ იოჰანსენისა არის “ბასტერ პოინდექსტერი”;
  • სპაიკ ჯონზს რამდენიმე აქვს, მათ შორის, “რიჩარდ კუფი”;
  • მერაია კერისა არის “ბიანკა”;
  • სლიმ შეიდი ალტერ ეგოა ემინემის;
  • დევიდ ბოუისა არის ზიგი სტარდასტი და “თხელი თეთრი დუკი”;
  • ბონოსი არის “ბუზი”, “მრ. მაკფისტო”, “მირორბოლ მენი” და “ალტონ დალტონი”;
  • ჯიმ მორისონისა არის “ლიზარდ კინგი”.

ზემოთ მოყვანილი ცნობები მოძიებულია ვიკიპედიიდან, თუმცა მგონია ეს ისედაც იცოდით. მეც ვიცოდი, მაგრამ მაინც ვეძებდი. რატომ? მინდოდა მენახა, იქნებ ჩემი თავიც მეპოვა, მაგრამ ამაოდ. ამას ვერც ვერსად ამოვიკითხავთ და ვერც ვერავინ გვეტყვის. ის ჩვენში უნდა ვეძებოთ. იგი თითოეულ ჩვენთაგანს ჰყავს. არც სცადოთ ამის უარყოფა!!! და რაც ყველაზე მთავარია არ გაბედოთ მისი გაბრაზება. დამიჯერეთ, არ ღირს მასთან ჩხუბი, თორემ ისეთ ბრჭყალებს გამოაჩენს, არავის დაინდობს და პირველ რიგში თქვენ.

 მე და ჩემი ალტერ ეგო ნაჩხუბრები ვართ. აუტანელი ვინმეა. მეტისმეტად აუტანელი! და ძალიან გამაღიზიანებელი! ყველაფერი ისე უნდა გავაკეთო, როგორც მას უნდა! ან იქნებ მე ვარ ცუდი, არ ვიცი, უკვე აღარაფერი ვიცი…

“იქ რატომ წახვედი? რაში გვჭირდებოდა? მე სხვაგან მინდოდა. არ მეძნება! რატომ ვიძინებთ? დღეს სახლში მინდა ყოფნა! ხვალ ვინ უნდა ვნახოთ? ეგ ბიჭი არ მომწონს, სხვასთან მინდა!!! აუცილებელია ამის ჩაცმა? მე თეთრი ჯინსი მინდოდა!” 

და ასე გაუთავებლად, ყოველ დღე და ყოველ ღამე. ვერ იტანს დისციპლინას, არ უსმენს არავის გარშემო, არ აინტერესებს კრიტიკა, უყვარს ყურადღების ცენტრში ყოფნა, თუნდაც კრიტიკის ფასად.

ამომივიდა ერთხელაც ყელში და ყველაფერი მივახალე რასაც მასზე ვფიქრობდი! ჯერ გაბრაზდა, დაიწყო ყველაფრის ლეწვა-მტვრევა, ხელიც კი გავიჭერი… მერე გაიბერა და გაიბუტა. 2 კვირა სადაც წავიდოდა მეც უკენ დავსდევდი. მე-3 კვირის დასაწყისში როგორც იქნა იკადრა და ხმა ამოიღო, თუმცა ჯობდა ისევ ჩუმად ყოფილიყო. საკუთარი პირობები წამომიყენა და მათი შესრულება მომთხოვა, წინააღმდეგ შემთხვევაში კი დამემუქრა (მოგეხსენებათ კომპრომატები ჩემს წინააღმდეგ საკმარისი აქვს), ყველაფერს ვიტყვიო. არ მეგონა შანტაჟი თუ შეგეძლო, მივახალე ატირებულმა. ისიც არ დაიბნა და თავის მხრივ მომახალა შენგან ვისწავლეო. აქ ისევ გადამეკეტა და კიდევ დავცხეთ. მე გავათამამე. ყველაფერს ვუსრულებდი და აი სადამდე მივედით. გადავწყიტე აღარაფერი მეთქვა. ამჯერად უკვე 1 თვე აღარ გვილაპარაკია. უფრო ზუსტად 1 თვე, 4 დღე და 4 საათი. მეგონა უფრო მალეც გატყდებოდა და უკან მოირბენდა, მაგრამ უფრო ძლიერი აღმოჩნდა ვიდრე მეგონა. დილის 5 საათი იწყებიდა, რომ ჩაძინება გადავწყვიდე. მომიცუცქდა და მაღვიძებს ანგელოზის სახით, უნდა ვილაპარაკოთო. ვილაპარაკეთ, ვილაპარაკეთ, ისევ ვილაპარაკეთ, მერე კინაღამ ისევ ვიჩხუბეთ, საბოლოოდ კი შევთანხმდით, ის ცოტას მაცდიდა, საოცარია და მისივე გაფუჭებულის მოსაგვარებლად და მერე ისევ ცოტას მაცდიდა იმის გასაკეთებლად რაც მე მინდოდა.

რა კარგი დღეები იყო. მხოლოდ მე, მე და გარშემო მხოლოდ სიწყნარე და სიმშვიდე! გუშინ კი გამომეცხადა და ფეხების ბაკუნი დამიწყო ვეღარ ვჩერდებიო. ფერი გადამივიდა… დროზე მოვედი გონს და გავუღიმე, რას აღარ დავპირდი. წარმოიდგინეთ გაჭრა და დამიჯერა. დამიჯერა ამჯერად და ცოტა დრო მოვიგე, მაგრამ…

იმედია ამას არასოდეს წაიკითხავს.

P.S. ამის წერისას ოპერა თავისით 2-ჯერ გადაიტვირთა, ლეპტოპი დამიჯდა და თავიდან მომიწია ჩართვა, გამოქვეყნებისას კი ინტერნეტი გაითიშა და კიდევ კარგი ვორდპრესმა თვითონ შეინახა ყველაფერი, თორემ კიდევ ერთი სკანდალის მოწმე დღესვე გახდებოდით.

%d bloggers like this: