ხატიპეპელა

9 ივნ

გარედან შემოსულ ხმაურზე ყურები ვცქვიტე. რამდენიმე წამი გააზრება გამიჭირდა სად ვიმყოფებოდი. შუადღის ოთხი საათი სრულდებოდა. გონს მოსასვლელად ფეხზე წამოვდექი. ოთახის ავეჯიც ჩემთან ერთად წამოიწია და ცეკვა დაიწყო. გაჩერდით, თორემ მეზობლები ამოცვივდებიან! ვისაც არ ეზარება ყველა მე მიშლის ნერვებს რა. მოცეკვავე ტუმბოზე თერმომეტრს გადავწვდი… ისევ 38.1. ამჯერად ნამდილად ვკვდები, გავიფიქრე მერამდენედ და ავწუწუნდი. თუმცა ამჯერად არ ვამეტებდი. სიცხისგან ყველაფერი მტკიოდა, ფილტვებში სიმძიმეს ვგრძნობდი, მუდმივი ხველისგან უკვე მუცელი მტკიოდა და სინათლეზე კი თვალები მეცრემლებოდა.

მეტის ღირსი ვარ. მოვინდომე ივნისში ზღვა და ოაზისი.

ჩემმა ექიმმა მითხრა თინეიჯერობის ასაკიდან არ გამოსულხარო, მე კი ამ დროს დარწმუნებული ვარ, რომ ძველ დროში ტროელი მეომარი ვიყავი. უცნაური შეთავსებაა, ღმერთმანი.

ცხოვრობს ჩემში ერთი ჭირვეული მეორე მე, რომელმაც ფრჩხილის მოტეხვისთვის შესაძლოა სამყარო გადადგას და მასთან ერთად თანაარსებობს წყნარი, რაციონალური და მშვიდი არსება, რომელიც ოცნებობს მსოფლიო მშვიდობაზე. კიდევ უფრო უცნაური შეთავსებაა, ღმერთმანი.

ჩემნაირ ქალებს ბრძოლის ველზე ნაღმის შესატანად გზავნიდნენ. შესაძლოა, მაგრამ არა ამ საუკუნეში და არა ახლა.

ზოგჯერ სიკვდილის დაუძლეველი სურვილი მეპარება ხოლმე და თავს ვერაფერს ვუხერხებ. სულების გაცვლაზე ვკითხულობდი საინტერესო წიგნს, მაგრამ ამ რეალობაში ღმერთები არ მელაპარაკებიან და ვინ ამისრულებს მსგავს სურვილს?..

ესეც მოვიდა… რა გინდა?! ხომ იცი პოსტის წერისას სხვა ადამიანებზე ფიქრი არ მიყვარს! მომშორდი, მომშორდი, მომშრდი!

დილით ჩემ ფანჯარაზე ხატიპეპელა ჩამოჯდა. ნეტავ ისვენებს თუ ამასაც ჩემი არ იყოს დღეს შუსრულდა 200 წელი.
აუ, ეს კიდევ აქაა. მომშორდი-მეთქი, ვა! არა, მაინც არ მიდის. რას გადამეკიდე ერთი ვერ გავიგე!!! თან როგორ მიყურებს. არა, ტყუილი ამბავია, ეს არსად წამსვლელი აღარაა, დღეს მაინც. სიცოცხლეს არ დაგაცდიან რა!

კარგი ბატონო, მე წავალ. თქვენ დარჩით აქ!

ხო, რაც შეეხება ჩემ ხატიპეპელას, წამლის მიღების შემდეგ ღრმა ძილში წავედი და ვეღარ გავიგე მისი ლამაზი ფრთები ქარმა წაიღო თუ თავად აათამაშა.

ჩემს სახლთან ყვითელ ვარდზე ხატიპეპელა დაესვენა და მშვიდად ელოდა ბოლოჟამს. ჩამოვუჯექი ჭირისუფალი, დიდოსტატი ჭირთათმენის და მეღირსა ფორტეპიანოს მაგიური კლავიშების კეთილხმოვანება. ეს შენ გეძღვნება ხატიპეპელა, მშვიდად გადაფარფატდი განზომილებათა გზა-ჯვარედინზე და არ დამივიწყო. მე დავრჩები და მოვუსმენ ფორტეპიანოს. გამახსენდები და გამეღიმება, დამენანები იშვიათი სიდიდისა და სილამაზის გამო. სული მომათქმევინე! ხატიპეპელა გაფრინდა…
ლელა ლაშხი

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: